Korkuluk

Sevdayı, tutkuyu anlattı kelime

Önce düşünceydi, sonra söz oldu

Ölü şairlerin dizelerinde

Önce özdü, sonra ten buldu

 

Mucizenin dillenmesiydi

Doğurgan, anaç bir tını

Öptü geçmişini

Yaralı ruhunu dizelerle sağalttı

 

Gömleğini yırttı tazelendikçe

Geldi çıplaklığın saltanatı

Mırıldandıkça kalemi, şarkılandı akustik şiiri

İz bırakmadan ıssıza karıştı, kızılderili gibi

Burgaçlandı yüreği

 

Hep “sanarak” yaşadı

Bir “anlam” bulamadı

Göğün gözünden görmek için hayatı…

yıldızlara yanaştı

Bilinsinki samyeliydi kolları

Kuru-sıcak sarmalardı

Yakınında bir düş kur…

içinden aşklar ve acılar taşardı

 

Saklı bir cinayetti belki de

Katiline âşık, yitik bir ruhtu

Ömrünce gözyaşı döken korkuluk gibi…

omzuna konamayan kuşa vuruldu

 

Bu duyguyla sevebilene…

beden boş bir kabuktu

Arda Yas

Korkuluk

Yorumlar kapatıldı.

WordPress.com'da bir web sitesi veya blog oluşturun

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: